Interview Emin Özmen

1) U hebt een indrukwekkende loopbaan als fotograaf, ooit begonnen als student natuurkunde en nu zit u hier als fotojournalist. Kunt u ons vertellen hoe het allemaal begonnen is?

Op mijn 15e ben ik begonnen met het maken van foto’s. Maar om eerlijk te zijn, dacht ik er nog niet over na om hier mijn werk van te maken. We hadden als schoolteam achtereenvolgens twee basketbaltoernooien gewonnen. Ik vond het leuk om daar een registratie van te maken. Later tijdens mijn studie natuurkunde – bij ons is het een familiegewoonte om natuurkunde te studeren – kwam ik in contact met de studentenvereniging voor fotografie. Dat bleek later een ommekeer voor mij en zo begon mijn fotografie loopbaan.

 

2) U bent een fotograaf die zich in het bijzonder focust op het documenteren. Kunt u meer over uw vak en over uw werkzaamheden vertellen?

Mijn eerste twee documentaires dateren uit mijn studietijd. Ik was voornamelijk bezig met het verrichten van werkzaamheden voor de studentenvereniging. In mijn eerste documentaire richtte ik mijn vizier op ondernemende vrouwen, die desondanks hun armoedig bestaan ondernemen dankzij een microkrediet dat speciaal voor hen beschikbaar was gesteld. Ik reisde naar verschillende plekken van Turkije af om deze vrouwen te documenteren. Later werd dit gepubliceerd als boek. Nadien besloot ik om te wisselen van studie en schreef ik me in voor de studie fotografie aan de Faculteit der Schone Kunsten van de Marmara Universiteit. Ik verhuisde naar Istanbul en kreeg in die stad de mogelijkheid om te focussen op fotografie. Dwalend door de historische wijken en culturele paden van Istanbul maakte ik vele foto’s en deed ik veel inspiratie op. Daarnaast begon ik als parttime fotograaf bij de buitenlandpagina van een toonaangevende Turkse krant. Dat zorgde ervoor dat ik me internationaal oriënteerde. In opdracht voor deze krant bracht ik bezoeken aan Japan, Griekenland, Somalië en Kenia. Mijn werk in Somalië zorgde voor veel media-aandacht. Ik had het menselijke drama in beeld gebracht en dat zorgde voor een schokkend effect. Voor mij was het een moment dat ik tot in mijn genen besefte wat fotografie teweeg kan brengen. In samenwerking met de Turkse hulporganisatie Kızılay organiseerde de krant waarvoor ik werkte een hulp actie, dat een historisch bedrag van 450 miljoen Turkse lira opbracht. Dat bracht me ertoe om mezelf te verdiepen in het documenteren van gebeurtenissen waarin menselijke drama centraal staat.

 

3) U hebt de World Press Photo award gewonnen. Kunt u het verhaal vertellen van de winnende foto?

Een jaar na de gevechten in Syrië ben ik vertrokken naar Halep (Syrië). Het was niet de eerste keer dat ik me in een politieke conflictsituatie bevond. Mijn drijfveer was het documenteren van menselijk drama; dagelijks werden bijna honderd mensen van hun leven beroofd. Ik ben er van overtuigd dat dankzij het documenteren maatschappelijke aandacht gevraagd kan worden. Immers, foto’s beelden alle leed op onbevooroordeelde wijze uit. Desondanks kan ik niet ontkennen dat ik angst voelde. De award ging naar mijn foto waarin ik de marteling van een fotojournalist heb vastgelegd. Uit politieke motieven werd dezelfde foto niet gepubliceerd in de krant waarvoor ik werkte. Dat weerhield mij er niet van om het onrecht wat de desbetreffende fotojournalist overkwam in beeld te brengen. Daarom stuurde ik de foto aan World Press Photo.

 

4) Voor veel fotojournalisten is het winnen van de World Press Photo een droom die uitkomt. Hoe verliep dit proces en hoe beleefde u het allemaal?

Ik herinner me nog de schok. Één ding wist ik zeker: de onmenselijke gebeurtenis waarvan ik getuige van was, moest in beeld gebracht worden. Natuurlijkerwijs is het een ongemakkelijke situatie om een marteling te fotograferen. Eerlijk gezegd ging het mij niet om het winnen van de prijs, maar om het vastleggen van het onrecht dat de fotojournalist overkwam. Wel ben ik ervan overtuigd dat de prijs een noemenswaardige factor is in het verkrijgen van internationale belangstelling voor onmenselijke situaties.

 

5) Wat is hét moment dat u zou willen vastleggen als fotograaf?

Eigenlijk leef ik niet toe naar een dergelijk ideaal moment. Ik houd ervan om foto’s te maken, om erover na te denken en geïnspireerd te raken door nieuwe ideeën die in me opkomen. Ik probeer de wereld waarin we leven te begrijpen. En daarom heb ik altijd mijn camera bij me. De situaties waarin ik me bevind, kunnen soms aangrijpend zijn. Dat kan resulteren in een bijzondere foto.

 

18.5.2016
 

Add comment


+ 4 = 6